เคยเป็นเหมือนกันมั้ย ? ที่มีคนๆนึงที่ ไม่ชอบเลยที่จะต้องตื่นเช้ามาด้วยกัน เข้านอนด้วยกัน ทะเลาะกันทุกวัน โกรธกันทุกวัน เหม็นขี้หน้ากันทุกวัน แต่ตอนนี้ สิ่งที่เราเบื่อและเกลียดมากเมื่อก่อนนั้น มันเป็นสิ่งที่เราโหยหามากที่สุด
ทุกอย่างหายไปอย่างไม่มีวันเรียกร้อง หรืออ้อนวอนให้กลับมาได้อีกแล้ว...
ตั้งแต่ปี 47 ตอนนั้นเรายังเป็นเด็กผู้หญิงคนนึง
ตัดผมเท่าติ่งหู เค้าชอบแซวเราบ่อยๆว่าเป็นไอ้เด็กเอ๋อ
ไม่มีคาง ชอบเดินหลังค่อม เป็นผู้หญิงซะเปล่า...
ประโยคทั้งหมด เรายังจำได้ไม่เคยลืมจนถึงตอนนี้
เรายังจำได้ทุกอย่าง ในขณะที่บางคนอาจจะไม่เคยคิดว่ามันเคยเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ผ่านมาซะด้วยซ้ำไป
ถึงแม้ว่า เราจะไม่ได้มีสิ่งของเป็นสิ่งเตือนใจให้คิดถึงมากมายแต่เสี้ยวความทรงจำที่ดีมากมาย ในเวลาที่ผ่านมา ที่เราเคยมีด้วยกันมันยังอยู่ในใจเราเสมอและ
ไม่เคยจางหายไปเลยซักนิด......
เราจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ในช่วงเวลาหายนะพวกนั้น เราจำได้ดี เราจำความรู้สึกที่ต้องไปนอนห่มผ้ากับพ่อเพื่อที่จะได้อยู่ข้างๆเค้าที่วัดได้ว่ามัน "แย่" ขนาดไหน เพราะมันเป็นวันที่เรากับพ่อจะได้ไปนอนข้างๆเค้า เป็นวันสุดท้าย ..
เค้าไม่มีลมหายใจเหมือนเราอีกต่อไปแล้ว
ความรู้สีกตอนนั้นมันทรมานมาก อยู่ใกล้กันเพียงแค่ " โลง" ไม้บางๆกั้น แต่คุยกันไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายนึงไม่สามารถรับรู้อะไรที่เราอยากจะบอกได้อีกแล้ว ไม่มีวันแล้ววว..
ตอนเป็นเด็ก เวลาทะเลาะกัน เราจำได้ว่าเราเกลียดมาก เราไม่ชอบเลย อยากจะให้ฝ่ายใดฝ่ายนึงหายไปจากโลกซะด้วยซ้ำ เพราะความเป็นเด็ก ไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้นจริง ไม่เคยคิดว่าสิ่งที่เราคิดแบบเด็กๆด้วยความโกรธที่ไร้สาระมากจะกลายเป็นความจริงที่ย้อนกลับ มาทำร้ายตัวเองและครอบครัว
วันนั้น ค่ำวันนั้น วันที่แม่ได้รับโทรศัพท์บอกว่า เค้าโดนทำร้าย เค้าอยู่โรงพยาบาล เค้าอาการหนักอาจจะไม่พ้นขีดอันตราย
สิ่งที่ัรับรู้วันนั้นทำให้เรากลัว และไม่กล้า ที่จะเผชิญหน้ากับความเป็นจริงเลย จนถึงขั้นที่ไม่ยอมไปหาเค้าทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นโอกาสและ วินาทีสุดท้ายแล้วที่จะได้อยู่กะเค้า แต่เราก็ไม่กล้า ไม่ยอมไปกับพ่อแม่กับพี่สาว ไม่ยอมออกจากบ้าน ไม่กล้าพูดกะใคร พูดได้แค่ว่ามันไม่มีอะไรใช่มั้ย จะไม่เป็นไรใช่ มั้ย เราพูดประโยคพวกนี้ทั้งคืน ทั้งกับตัวเอง และกับน้าข้างบ้านที่ต้องมาอยู่เป็นเพื่อนในตอนดึกที่ทั้งบ้านไปหาเค้ากันหมด
จนตอนนี้ฉันเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลยว่า ทำไมทำแบบนั้นไปได้ ทำไม...
ภาพทุกอย่าง เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นานแต่ความรู้สึกแย่ๆมันหายไปหมดแล้ว หลงเหลือแต่ความทรงจำที่เหมือนม้วนวิดิโอ ที่เปิดซ้ำๆพร้อมกับเสียงหัวเราะ รอยยิ้ม แล้วก็ความรู้สึกดีๆที่มีเคยมีด้วยกัน
พี่ชาย... ของฉัน
เค้าไม่ได้ไปไหนเลย เค้าอยู่ข้างๆฉันตลอดเวลา เหมือนทุกครั้งที่ฉันต้องทำอะไรคนเดียว ต้องไปไหนมาไหนคนเดียวบ่อยๆ ฉันไม่เคยคิดกลัวว่าจะเหงาเลยซักนิด ตรงกันข้ามฉันกลับชอบเพราะในความเหงาที่ฉันได้เจอนั้น ฉันรู้ว่าข้างตัวฉันมีพี่คนนี้อยู่กับฉันเสมอ เวลาฉันทำอะไรได้ไม่ดี ผิดหวัง ไม่มีกำลังใจหรือทุกข์ใจ ความคิดถึงจะทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้ยินคำปลอบโยนจากพี่เสมอ ถึงแม้ว่าเวลาที่เค้ายังอยู่เราจะไม่ค่อยได้คุยกันดีๆหรือแสดงออกว่ารักกันเหมือนพี่น้องทั่วไปเท่าไหร่นัก แต่ว่าฉันเองก็รู้สึกได้ว่าพี่ชายไม่ได้ไปไหนเลย "เฟิส" ยังอยู่ในใจและอยู่กับฉัน ในทุกที่ที่ฉันไป อยู่กับฉันเวลาฉันทุกข์ใจ
ในเวลาที่ฉันร้องไห้คนเดียวบ่อยๆ แต่ไม่อยากให้พ่อแม่กับพี่สาวเป็นห่วง ในเวลาที่ร้องไห้คนเดียว ไม่มีใครรู้ ฉันรู้ว่าพี่ชาย มองเห็น ฉันและกำลังปลอบฉันทุกครั้ง ฉันรู้ว่าเค้าไม่ได้ไปไหนเลย...
เค้ายังอยู่ข้างๆฉันเสมอ..
จนทุกวันนี้ ชีวิตของฉันที่เดินไปพร้อมกะเวลา ก็ยังมีแรงบันดาลใจหลักมาจากเค้า และ จะมีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆทุกครั้งที่คิดถึง...
กำแพงกระดาษ*
